Denunci~*,Love must Betray.

Sleepless child

.

.

.

.

.

.

กลิ่นดินโชยจากหน้าต่างบานใหญ่อันเป็นสัญลักษณ์ของฤดูฝน หยดน้ำใสทิ้งตัวลงจากผืนฟ้ามืดหม่นยามราตรีอย่างไม่เกรงใจสภาพพื้นที่ซอยเปลี่ยวซึ่งแปรสภาพเป็นคลองชั่วคราวในเวลานี้ของทุกปี

ลมเย็นพัดเอื่อยระใบหน้าชายหนุ่ม ร่างโปร่งพลิกตัวเบาๆไปอีกด้าน แต่ทั้งร่างกลับต้องชะงักเมื่อรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นซึ่งเป่ารดใบหน้า..

เด็กหนุ่มเจ้าของบ้านที่เขาจำได้ว่านอนห่างกันเป็นโยชน์.. ตอนนี้อยู่ห่างกับเขาไม่ถึงคืบ..

เรียวคิ้วเข้มขมวดเล็กน้อย ก่อนจะพยายามลุกขึ้นนั่ง ทว่านัยน์ตาคู่คมก็ต้องแปลกใจอีกครั้ง เมื่อชายเสื้อนอนที่ยืมมาถูกรั้งไว้ด้วยมือของร่างใกล้ตัว

"กานดา.."
อัษฎาเอ่ยชื่อร่างนั้นเบาๆ แต่ดูท่าจะไม่มีผล เมื่อหนุ่มน้อยตัวดีหลับตาพริ้มไม่รู้สึกรู้สา ทำให้ความคิดที่จะลุกหมดไปอย่างง่ายดาย

ชายหนุ่มทิ้งตัวลงกับที่นอนอีกครั้ง

"ผมไม่ค่อยมีเพื่อนมานอนที่บ้านหรอก.."

คำพูดของอีกฝ่ายเมื่อก่อนหน้านี้ผุดขึ้นมาในความทรงจำ ร่างโปร่งได้แต่ถอนหายใจเล็กน้อยทั้งที่ยังนอนหงายมองเพดานสีหม่น

อายุสิบเจ็ด.. ทำบัตรประชาชนแล้ว..

แต่ยังไง.. เด็กก็เป็นเด็กอยู่วันยันค่ำ...

"พี่.." เสียงที่คุ้นหูเอ่ยจากร่างที่ชายหนุ่มคิดว่าน่าจะหลับสนิท นัยน์ตาสีเข้มเหลือบมองเด็กหนุ่มเล็กน้อย แต่อัษฎาก็ต้องผงะไปอีกรอบ..

"ผม..ขอโทษนะฮะ.."

เสียงกระซิบสั่นเครืออยู่ด้านข้างทำเอาจิตใจปั่นป่วนไปเสียหมด ยิ่งหยดน้ำตาใสจากนัยน์ตาที่ยังปิดสนิทนั้นยิ่งทำให้รทำอะไรไม่ถูก

"ฮึก..ผมคิดถึงพี่นะฮะ..อึก.."

เด็กหนุ่มสะอื้นอยู่ใกล้ๆ ขณะที่คนถูกเข้าใจผิดว่าเป็นสายเลือดเดียวกันนิ่งสนิท ท่าทีเฉยชาเช่นนั้นยิ่งทำให้ร่างซึ่งร้องไห้อยู่นั้นอาการหนักกว่าเดิมเสียอีก

"ขอโทษนะฮะ..ขอโทษ.."

"กานดา"

เสียงเข้มเอ่ยตัดบท อัษฎาพลิกตัวมาหันหน้าเข้าหาเด็กหนุ่ม ใบหน้าเฉยชาไม่บ่งบอกอารมณ์อะไรทั้งนั้น

แล้วมือเรียวก็วางลงบนศีรษะเจ้าตัวดีที่สร้างปัญหาจนเขานอนไม่หลับ

"..?"ร่างเล็กกว่านิ่งไปขณะที่ชายหนุ่มลูบเรือนผมนุ่มบนศีรษะตนเอง ขณะที่ใบหน้าคมโน้มเข้ามาใกล้ทั้งที่เด็กหนุ่มยังไม่รู้ตัว

ริมฝีปากบางสัมผัสกับหน้าผากมนใต้เรือนผมที่บดบังสายตาอย่างแผ่วเบา
"ราตรีสวัสดิ์"

เหมือนปมของอะไรบางอย่าง..คลายหลุดเสียเดี๋ยวนั้น

รอยยิ้มอ่อนแรงปรากฏบนสีหน้าเด็กหนุ่มชั่วครู่ ก่อนจะคว้าแขนของชายหนุ่มมากอดแทนหมอนข้างแล้วหลับสนิทไปจริงๆ

ไม่มีเสียงสะอื้นไห้หรือคำพร่ำพรรณนากล่าวโทษตนเช่นทุกวันวาน

มีเพียงเสียงลมหายใจของ'เขา'ทั้งคู่ก็เท่านั้น...

แต่กานดาคงไม่รู้หรอกว่า...

ตอนที่ตนกำลังหลับสบายอยู่นั่นน่ะ..

คนถูกกอดต่างหมอนข้าง...ตาสว่างไปยันเช้า...

แล้ววันถัดมา.. น้ำก็ลด...

FIN

-----------------------------------------

อ้างอิงจากEXEเล่ม9.. อัษฎาสุดยอด~

ลืมเขียนจั่วหัวไว้ข้างบน ช่างมันเถอะ.. คนเข้าบล็อกนี้ก็ซึมซับความวายเข้าไปได้ทุกคนอยู่แล้วนี่นะ = =''

Sarail

*เอาไปโพสที่อื่น ยิงตายจริงๆด้วย-3-! [เรื่องนี้ยังไม่อัพลงเด็กดีนะ.. เดี๋ยวโดนทวงเรื่องอื่น กร๊าก..]

edit @ 5 Jun 2008 23:10:19 by Sarail Deizel: มันเป็นเรื่องของรสนิยม= =b