-:-*//♦ Lion and Micky ♦\\*-:- | Midsummer's night dream ||

“ฉันมารับแกแล้ว...”

            คำพูดที่หาใช่คำบอกรัก แต่กลับทำให้คนฟังหน้าเปลี่ยนสี ถ้ามีปรอทวัดความร้อนบนใบหน้า สควอลโล่ในตอนนี้คงทำมันแตกอย่างไม่ต้องสงสัย...

            นัยน์ตาคู่คมหลับตาลงระหว่างเอ่ยประโยคนั้น ราวกับจะซึมซับคำพูดของตนเองต่อหน้าคนสำคัญ...

            “คำตอบล่ะ”

            พอดีกับที่ดวงตาคู่สวยสบกับนัยน์ตาคู่คม แซนซัสก็ทวงถามผลจากอีกฝ่ายทันที

            “...ห๊ะ...ให้เวลาฉันคิดก่อนสิฟะ!!”

            “จะคิดอะไรมากมาย...แกเป็นของใครก็รู้ๆกันอยู่” ชายหนุ่มเอ่ย แต่ก็ไม่ได้คาดคั้นเอาความอะไรมาก ท่าทีโอนอ่อนลงของแซนซัสทำให้ฉลามคลั่งอดอึ้งไม่ได้ บอสงี่เง่าของเขาไปกินอะไรผิดสำแดงมารึเปล่า?

            แต่ถ้าแซนซัสคิดจะกล่อมให้สควอลโล่เชื่อฟังง่ายๆเหมือนเมื่อก่อนล่ะก็...ในสถานการณ์แบบนี้ เขาคิดผิดถนัด

            “แกพึ่งบอกว่าไม่เอาชั้นแล้วเมื่ออาทิตย์ก่อน แล้วตอนนี้กลับมารับไปง่ายๆน่ะนะ!? อย่ามาหลอกกันให้ยาก วันนี้ไม่ใช่April Foolด้วย!!”

            “แกเล่นตัว?” ชายหนุ่มทำท่าฉงนแบบที่ถ้าสควอลโล่มองเห็นอยู่ล่ะก็ได้ขำไม่ออกแน่ ความนัยของประโยคนั้นทำเอาใบหน้าขาวขึ้นสี อย่างน้อยๆตอนนี้หน้าซีดๆของฉลามคลั่งก็กลับมาดูเป็นผู้เป็นคนกับเขาบ้างแล้ว

            “เล่นตัวบ้าอะไรล่ะ!?”

            “หุบปากแล้วนิ่งซะ!” ร่างสูงตวาดกร้าวเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าวิ่งเข้ามา ดูท่าเสียงโวยวายไม่ยอมท่าเดียวของสควอลโล่เมื่อครู่จะทำให้การ์ดบางส่วนรู้สึกตัวแล้วว่ามีผู้บุกรุก ชายหนุ่มคว้าเอวบางไว้แนบกายแล้วกดลงกับพื้นเตียงนุ่ม มือหนาปิดริมฝีปากบางที่ส่งเสียงอู้อี้ พลางกระซิบไปข้างๆหู

            “ถ้ากล้าแหกปากล่ะก็ ฉันจะทำมันตรงนี้ล่ะ...”

!!??

            นัยน์ตาคู่สวยเบิกกว้างกลับประโยคถัดมา ก่อนร่างสูงจะเลื่อนตัวไปใต้ผ้าห่ม พร้อมกับรอยยิ้มเจนจัดที่ทำให้ใครบางคนขนลุกเอาได้ง่ายๆแม้จะมองไม่เห็นก็ตามที…

            ก๊อก ก๊อก...

            เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างขออนุญาต ถึงจะเป็นแขกที่ไม่น่าไว้วางใจ แต่ตำแหน่งของสควอลโล่ไม่ว่าจะเมื่อก่อนหรือตอนนี้ก็สูงกว่าคนเฝ้าบ้านอย่างพวกเขา ภายนอกประตูบานหนา ชายในชุดสูททั้งหลายเพียงแต่เฝ้ารอให้มีเสียงตอบกลับมา พลางนึกพิจารณาดูว่าควรจะทำอย่างไรต่อไปดี

            “มีกุญแจไหม?” ไม่มีเสียงตอบรับจากบุคคลภายในห้องทำให้คนคุ้มกันจำต้องคำตามคำสั่งม้าพยศหนุ่ม ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ห้ามให้ฉลามคลั่งบาดเจ็บหรือตายเป็นอันขาด และที่สำคัญคือถ้าอีกฝ่ายหายตัวไปจากคฤหาสน์เมื่อไหร่ ถึงจะเป็นดีโน่ คาวัลโรเน่ที่ได้ชื่อว่าเป็นมาเฟียซึ่งเข้าใจหัวอกลูกน้องดีอย่างไร ก็ไม่มีทางให้อภัยความผิดนี้ได้ง่ายๆแน่

            ทว่าเมื่อหยิบกุญแจขึ้นมาถูกดอก ใครบางคนกลับเข้ามาขวางไว้เสียก่อน

            “จะรบกวนคนป่วยเหรอครับ?”

            เสียงนุ่มเอ่ยทั้งรอยยิ้ม นี่ก็อีกคน แขกไม่ได้รับเชิญยามวิกาลที่เข้ามาแทรกแซงเรื่องในแฟมิลี่ของพวกเขาเสียเหลือเกิน ร่างสูงเจ้าของเรือนผมสีกาน้ำโปรยยิ้มให้คนดูแลฝ่ายใน

            “ท่าน...ไม่ควรออกจากห้องในเวลาแบบนี้นะครับ” คนที่จะเปิดประตูเมื่อครู่เอ่ยตอบ

            “ผมไม่ได้เป็นนักโทษซักหน่อย ทำไมจะเดินไปไหนมาไหนไม่ได้” ร่างโปร่งเอ่ยตอบพลางกลั้วหัวเราะ มิเกลว่าต่ออย่างมีเหตุผล “ผมพึ่งให้ฉลามคลั่งทานยาไปเมื่อกี้เอง ป่านนี้คงหลับไม่รู้เรื่องอยู่ ว่าแต่คุณอยากดูงั้นเหรอว่าเขานอนท่าไหน?”

            คำพูดชวนคิดมากนั้นทำให้คนฟังหน้าขึ้นสีเอาง่ายๆ สควอลโล่เป็นอะไรกับเจ้านายของพวกเขาก็พอรู้ๆอยู่ จะให้ไปยุ่งกับคนของนายก็ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องดีสำหรับลูกน้องเอาเสียเลย แล้วถึงคนตรงหน้าจะดูลับๆล่อๆ แต่ก็เป็นแพทย์ที่เชื่อถือได้คนหนึ่ง..

            บวกลบคูณหารเสร็จสรรพ แต่ท่าทางแคลงใจของการ์ดก็ยังมีอยู่บ้าง

            “เจ้านายคุณอาจจะไม่พอใจก็ได้.. แต่ผมก็ยืนยันความบริสุทธิ์หน่อยแล้วกัน” พูดจบ คนที่ว่าจะไม่ให้เข้าเมื่อครู่กลับเป็นคนเปิดประตูเสียเฉย!

            “แฮ่ก..แฮ่ก...” แผ่นอกบางสะท้านไม่เป็นจังหวะจากความหวาดระแวงเมื่อครู่ เมื่อเสียงฝีเท้าที่หยุดอยู่มาพร้อมกับเสียงกระทบกันของกุญแจเหล็ก ถ้าหากโดนเห็นในสภาพแบบนี้ก็ไม่รู้จะทำอะไรที่ไหนแล้ว

            ทว่า... อีกเสียงหนึ่งที่ได้ยินเพียงแผ่วเบา ฝีเท้าของนักฆ่าเช่นเดียวกันที่เคลื่อนเข้ามาใกล้แล้วตามด้วยบทสนทนาที่เขาได้ยินไม่ชัด แต่ก็ขับกล่อมให้คนที่คิดจะเปิดประตูเข้ามาเปลี่ยนใจไปได้โดยง่าย

            เจ้านั่นมันช่วยไว้งั้นเหรอ?? หรือว่าที่แซนซัสมาที่นี่จะเกี่ยวอะไรกับมันด้วย...

            “...ที่แบบนี้...บ้าไปแล้ว...” เสียงสั่นว่าพลางใช้ฝ่ามือรั้งเรือนผมสีดำนั้นไม่ให้ใบหน้าคมเลื่อนต่ำลงไปกว่าแผ่นอก จริงอยู่ว่าเมื่อครู่เขาไม่ได้ส่งเสียงอะไรไปแม้แต่นิด แต่เขาก็ลืมไปสนิทว่าแซนซัสเคยฟังเขาบ้างซะที่ไหน?

            “เจ้าพวกนั้นมันก็ไปแล้ว จะสนใจอะไรล่ะ” รอยยิ้มเย็นเอ่ยตอบอย่างอารมณ์ดี ไม่ได้กอดร่างนี้มานานแค่ไหน โหยหามากขนาดไหนเจ้าตัวคงไม่รู้ แล้วเขาก็ไม่คิดจะให้รู้ด้วย

            “ง่วง!!”

            “ก็ ‘นอน’ อยู่นี่ไง”

            “ไอ้...บอสหื่นเอ๊ย” ริมฝีปากบางบุ่นอุบอิบ ก่อนจะถูกช่วงชิงความหอมหวานไปอีกครา

            “กับแกคนเดียวเท่านั้นล่ะน่า...”

ฉัวะ..

ตัด = =

มาตามคำขอ และไปแบบเนียนๆ...TBC ต่อไป เอิ้ก

(อนึ่ง เช็คแล้ว ถ้าในเล่มจะเป็นตอน29พอดีล่ะเอ้อ)

SARAIL: คิดถึงป๊ะป๋า...OTL ขอให้ปลอดภัยด้วยเถอะ TT TT 

edit @ 13 Apr 2009 01:25:39 by SARAIL::llWynfrieda@BT