-:-*//♦ Lion and Micky ♦\\*-:- | Midsummer's night dream ||

Note:... พิเศษสำหรับคนอ่าน Denunci และชอบคู่ "ผัวเมียละเหี่ยใจ" กร๊ากกกกกก

(อนึ่ง ท่านจะได้อรรถรสมากหากอ่านมือที่3ด้วย = =b)

 OTL แต่งเองฮาเอง กร๊าก...

 

 คำใบ้สำหรับคนไม่เคย(?):: ราชสีห์กับหนู CROSSข้ามเรื่องโฮกๆ...

 

 

 

 

---------------------------------------------------

 

 

 

 

 

Black bird

 

                In the names of God

           

We got the Devil with wings

            Which fly by crazy things

 

            Heaven ring shine while the devil smile.

 

 

 

            “Do you know your fault, Damn Demon?”

 

Angel asked.

 

            And the devil said,

 

           

“I never want to talk with cruel white wings.

The one I want trust...”

 

“Do you here? Gabriele?”

 

 

 

           I saw a black bird.

            And heard his song tone to tone

           

                                    La La La L al La lal alall LaLaLaLLAA

            La la la lallal laala

 

It’s not a black bird’s sound

 

 

            It’s me.

 

 

 

 

               

 

 

 

 

            ปัง!!

 

            กระสุนนัดแรกเฉี่ยวศีรษะร่างโปร่งไปไม่ถึงคืบ นัดที่สองก็ตามมาราวกับรู้ใจ ชายหนุ่มผู้เป็นเป้าหมายของปากกระบอกปืนทำได้แค่พลิกตัวหลบไปหลังซอกตึก นัยน์ตาคู่คมที่มักจะนิ่งเฉยอยู่ตลอดเวลาได้แต่สั่นระริกไปพร้อมกับจังหวะหัวใจที่เต้นรัว

 

                มิคาเอล สเตลลาโน่ ตกที่นั่งลำบากแบบที่เจ้าตัวไม่เคยนึกมาก่อน...

 

                ใครจะไปรู้ว่าคนของอควิล่าที่เหลือจะมาตามล่าเขาแบบนี้ แต่ก็ใช่อยู่...ในฐานะมือซ้ายของหัวหน้าแก๊งค์ซึ่งถูกถล่มยับไปไม่นานแต่ยังมีชีวิตลอยชายอยู่ทั้งที่ทำข้อมูลว่าไม่พบศพแท้ๆ ใครจะคิดว่าเขายังเป็นมิตรอยู่ได้ล่ะ...

 

                แล้วเรื่องของเธอคนนั้นอีก...

 

                “บ้าชะมัด”

 

                หยดเลือดที่กลืนไปกับทางถนนสีอิฐทำให้ผู้ล่าสังเกตได้โดยง่าย ยิ่งคืนจันทร์กระจ่างแบบนี้จึงเหมือนฟ้าชี้ทางให้นำตัวคนผิดไปสำเร็จโทษ

 

                ลมหายใจหอบกระชั้นแม้จะพยายามทำเป็นไม่ใส่ใจ มือซ้ายกดบาดแผลที่เอวไว้ทั้งที่โลหิตเริ่มซึมออกมาตามเชิ้ตขาว แต่สีดำของเสื้อนอกช่วยปิดมันไว้ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

            เอี๊ยดดดดดด!!!

 

            ทางถนนว่างเปล่าถูกแต่งแต้มด้วยสีแดงจัดของรถยุโรปคันหรู ก่อนคนขับในชุดสูทสีดำจะลงมาเปิดประตูให้ผู้ที่นั่งอยู่เบื้องหลัง

 

                สีแสบตาแบบนี้..มีอยู่คนเดียว...

               

                ยังไม่ตายรึไงนะ...

 

                มิเกลถามอยู่ในใจ ก่อนจะต้องกลั้นหายใจเมื่อเห็นคนที่เขาคิดว่าตายไปแล้วก้าวลงมายืนตระหงัดอยู่ท่ามกลางชายฉกรรจ์นับสิบที่ตามล่าเขาอยู่

 

                “เลิกหลบได้แล้วล่ะมิกกี้”

 

                สุภาพสตรีในเสื้อโค้ทสีเลือดนกพร้อมเฟอร์คล้องแขนสีน้ำตาลลายเอ่ยพลางพ่นควันสีเทาจากกระบอกยาสูบ เรือนผมซ่อนไว้ในหมวกปีกกว้างสีเพลิง ริมฝีปากทากรอบรูปกระจับเอ่ยถ้อยคำเสนาะหูไม่เข้ากับใบหน้าเฉยชาตึงเรียบเหมือนแผ่นกระดาษ

 

                ก็พอเข้าใจอยู่หรอกนะว่าทำไมต้องทำหน้าแบบนั้น..

 

            “เธอก็รู้ว่าฉันไม่โง่นะ อยากให้ศพสวยๆของเธอนอนแห้งตายอยู่ในซอกสกปรกแบบนั้นเหรอที่รัก”

 

                “ไหนๆก็มารับกลับแล้ว จะช่วยยิ้มหวานๆรับหลานชายหน่อยไม่ได้เหรอครับ”

 

                ร่างโปร่งเอ่ยทั้งที่รู้สึกถึงหยาดเหงื่อที่ซึมชื้นมาตามไรผม เขาอุตส่าห์หลอกตัวเองได้แล้วเชียวว่าคนตรงหน้าไม่น่าจะรอดจากวิถีกระสุนตนไปได้ แต่ร่างที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขานี่คงเป็นพยานได้แล้วว่ากระสุนนัดนั้นมันไม่ได้เจาะทะลุขั้วหัวใจเจ้าหล่อนจริงๆ

 

                “หุบปากเน่าๆที่เหมือนเจ้าผู้ชายโสโครกนั่นซะ”

 

                คำด่านั้นถ้าหมายถึงตัวเองชายหนุ่มคงจะไม่รู้สึกตะขิดตะขวงใจแม้แต่น้อย แต่เพราะมันพาดพิงถึงบุคคลสำคัญของเขาจึงทำให้มิเกลอดฉุนขึ้นมาไม่ได้

 

                “เด็กไม่ดีต้องถูกตี แต่เธอทนได้อยู่แล้วนี่” หญิงสาวผู้มีศักดิ์เป็นญาติฝ่ายแม่เอ่ย พลางหยุดอยู่หน้าทางแคบที่สุดปลายทางมีเป้าหมายของเธออยู่ ดูท่าทางตรอกหลังบาร์เหล้าจะทำให้เคาท์เตสแห่งอควิล่าไม่อยากเหยียบส้นเข็มของรองเท้าเธอเข้าไปเท่าไหร่นัก

 

                “กลับบ้านเราเถอะนะ.. เสียไปเกาะเดียวชั้นไม่โกรธหรอก...”

 

                “แต่นั่นมันฐานหลักเชียวนะ” ชายฉกรรจ์เบื้องหลังหญิงสาวเอ่ยเบาๆกับเพื่อนร่วมงาน

 

 

 

 

 

                ปัง!!!

 

 

 

 

            กระสุนปืนแล่นผ่านศีรษะคนปากดีไปโดยไม่ต้องรอเสียงร้อง ก่อนร่างสูงใหญ่นั้นจะทรุดลงกับพื้น หยาดโลหิตกระเซ็นมาโดนปลายโค้ทสีสดเล็กน้อย แต่ดูเหมือนมันจะกลืนไปกับผืนผ้าได้อย่างง่ายดาย

 

                เจ้าของปากกระบอกปืนหรือก็คือคนยิงเองเป่าปลายอาวุธโลหะช้าๆ แค่ชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น ไม่มีใครเห็นตอนเธอหยิบมันจากอกเสื้อลูกน้องที่อยู่ข้างๆเลยแท้ๆ แต่นี่ล่ะคือความสามารถของสตรีที่ได้เป็นถึงผู้นำอันดับหนึ่งของแฟมิลี่ศัตรูตัวฉกาจของวองโกเล่!

 

            “เห็นแล้วใช่มั้ย... ฉันไม่โกรธเธอหรอกนะ ถ้าโกรธก็ทำแบบนั้นไปแล้ว” เสียงหวานเอ่ยพลางกลั้วหัวเราะ ก่อนจะโยนปืนทิ้งกับพื้น เสียงกระทบของกระบอกเหล็กกับแผ่นหินลาดทางเดินทำให้หัวใจเหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะ

 

                มิเกลกลั้นหายใจก่อนจะย่างก้าวออกจากซอกถนนนั้นช้าๆ ไอ้ท่าทางว่าไม่โกรธของคนตรงหน้านี่ล่ะที่แปลว่าใกล้ฉุนขาดเต็มทีแล้ว

 

                “ขอผมถามคำนึงได้มั้ย...คุณรอดมาได้ยังไง”

 

                “ก็ตุ๊กตาของเธอไงที่รัก ที่ฉันให้ทำให้ตอนงานวันเกิดยังไงล่ะ แต่แหม..ของตัวเองยังดูไม่ออกเลยเนี่ย ต้องตัดแว่นแล้วล่ะมั้ง” เธอเอ่ยพลางยกมือใต้ถุงมือลายตาข่ายขึ้นมาแตะใบหน้าหลานรักเบาๆ ขณะที่ชายหนุ่มซึ่งถูกปิดทางหนีนั้นหยุดหายใจไปชั่วขณะ

 

 

 

                เพียะ!!!!

 

 

 

            “กล้าหลอกชั้นงั้นเหรอ แกมันก็เหมือนไอ้สวะพวกนั้นนั่นแหละ มีดีแค่สมองเท่านั้นล่ะเจ้าหนู!”

 

                ใบหน้าหล่อเหลาเซไปตามแรงฝ่ามือ ข้างแก้มชาไปจนไม่รู้สึกว่าหยาดโลหิตไหลซึม เจ้าของกลีบปากสีสดเหยียดยิ้ม ก่อนจะดีดนิ้วเบาๆ ชายคนหนึ่งเข้ามาล็อคตัวเขาข้างหลัง ขณะที่อีกคนหนึ่งรี่กระชากเสื้อสูทราคาแพงตัวนั้นออก

 

                กระบอกของเหลวสีแปลกตาสารพัดร่วงมาจากอาภรณ์ตัวหนา รวมถึงโลหะลูกกลมที่อานุภาพมหาศาล แก๊สน้ำตาและอาวุธอื่นอีกสารพัด น่าแปลกนักที่ร่างนี้ไม่ใช้มันป้องกันตัวตั้งแต่เมื่อครู่

 

                “เธอเป็นถึงนักเล่นตุ๊กตา จะไม่ให้ทำแบบนี้ก็คงอันตรายอยู่”

 

                กระบอกเข็มฉีดยาสีใสถูกเจ้าของถุงมือสีสดฉวยไปอย่างง่ายดาย ไม่มีฉลากติดอยู่ข้างเข็ม รับประกันได้เลยว่าเหตุการณ์ต่อไปไม่ใช่เรื่องดีแน่

 

                “ถ้าชั้นจำถูก... อันนี้เป็นยาสลบรึเปล่านะมิกกี้?”

 

                “นั่นมันยากล่อมประสาทต่างหาก” ริมฝีปากบางเอ่ย ทว่ามิเกลพึ่งสำนึกได้ว่าสถานการณ์แบบนี้ไม่ควรจะปริปากไม่ใช่หรือ ปากพาจนอีกแล้วสินะ!?

 

                คำตอบนั้นเรียกรอยยิ้มหวานบนสีหน้า เคาท์เตสคนงามทำให้เครื่องสำอางที่ฉาบไว้ประหนึ่งกำแพงหลุดลอกออกมาเล็กน้อย

 

                “ยาอะไรเดี๋ยวก็รู้!”

               

            !?

 

            นัยน์ตาสีเทาเบิกกว้างเมื่อของของตนย้อนกลับมาทำร้ายเขาแท้ๆ ยาที่ชายหนุ่มพกติดตัวมีฤทธิ์ดีดังว่า เหมือนกับที่เคยใช้กับฉลามคลั่ง แต่ตัวเขาก็ไม่ได้ฝึกอย่างนักฆ่ามาจะได้ทนฤทธิ์ยาได้นานขนาดนั้นเสียด้วย

 

                “บัดซบเอ๊ย..”

 

                เสียงสุดท้ายที่ได้ยินเป็นเสียงสบถของตัวเอง ก่อนร่างโปร่งจะหมดเรี่ยวแรงทรงตัวไป...

 

                “เรียบร้อยแล้วครับ”

 

                “ดีมาก”

 

                มือกร้านไล่ไปตามใบหน้าได้รูปของคนที่มีเลือดเนื้อของเธอปนอยู่ คราวนี้ล่ะจะได้ไม่ต้องหนีไปไหนอีกซักที...

 

                “กาเบรียล..”

 

                เค้าหน้าของร่างนี้ทำให้นึกถึงใครบางคนที่จากไปนานแสนนานและไม่เคยพบอีก ถึงจะโกรธแค่ไหน เกลียดแค่ไหน ชิงชังดวงตาคู่นั้นมากเท่าไหร่ ก็ไม่สามารถตัดขาดจากคนที่ได้ชื่อว่าเป็นสายเลือดได้เลย

 

                ทันทีที่สิ้นเสียง อยู่ๆเสียงไซเรนของผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ก็แว่วมาแต่ไกล ร่างบางหน้าซีดเผือด วองโกเล่อาจมีสายกับตำรวจก็จริง แต่พวกนั้นไม่สนแฟมิลี่ที่เป็นปรปักษ์กับก๊อดฟาเธอร์อย่างเธอหรอก!

 

            “กลับ!”

 

                “ครับ อ๊ะ!?” อยู่ๆคนที่น่าจะหมดแรงไปแล้วกลับศอกกลับร่างที่คว้าแขนเขาอยู่อย่างรวดเร็ว มือเรียวคว้ากระบอกปืนที่ร่วงอยู่กับพื้นเมื่อครู่มายิงใส่ลูกระเบิดที่อยู่ใกล้ๆทั้งหมด!!

 

   

 

            ตูม!!!ตูม!!!ตูม!!!

 

               

      

                “ลาขาดล่ะ...คุณสการ์เล็ต..”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            สายฝนโปรยปรายลงมาทั้งที่ไม่มีเค้าเมฆ แสงจันทร์ส่องทางเมื่อครู่เหมือนถูกหรี่ไฟให้เหลือแต่แสงหิ่งห้อย ชายหนุ่มยันกายตัวเองไปตามกำแพงสีน้ำตาลของนครอิตาลี เหตุระเบิดที่ใกล้ๆนี่คงทำให้ชาวบ้านชาวช่องตื่นกันหมด ยิ่งเป็นช่วงเทศกาลด้วยแล้วล่ะก็...

 

                ทั้งที่ๆเป็นคืนอีฟ แต่เขากลับไปไม่ทัน...คงได้โดนคุณพ่อสวดแน่ๆ...

 

                “หึ” รอยยิ้มกระตุกที่ริมฝีปากบาง ถึงไม่ตายแต่อย่างน้อยท่านยายเขาคงได้เสียเงินค่าแปลงโฉมอีกไม่ต่ำกว่าสิบหลักแน่

 

                ถือเป็นการแก้แค้นเล็กๆน้อยๆแล้วกัน...

 

                ทว่าทั้งมือถือหรืออาวุธอะไรก็ร่วงไปตั้งแต่ที่โดนกระชากเสื้อนั่นออกหมดแล้ว ของที่เหลือมีแค่กระบอกปืนที่ฉวยมาได้ทันเท่านั้นเอง

 

                ทำเรื่องไว้แบบนี้...

 

                สงสัยจะโดนหักเงินเดือน...

 

                ความคิดปลอบใจตัวเองทำให้ชายหนุ่มยังคงยันกายอยู่ได้ สะเก็ดระเบิดเมื่อครู่อยู่ห่างพอที่เขาจะไม่ได้รับผลกระทบไปด้วย ต้องขอบคุณความรู้ในหัวแท้ๆที่ทำให้รอดมาได้ แต่ปัญหาอยู่ที่...

 

                มือเรียวยกออกจากแผลกระสุนที่ได้มาตั้งแต่ก่อนเจอตัวปัญหา...

 

                ใครเป็นคนยิงกันนะ?

 

                แม่นขนาดนี้...ไม่ใช่สการ์เล็ตหรือพวกลูกน้องแน่

 

                รายชื่อคนทั้งแก๊งค์และที่เขาพอนึกออกมีไม่กี่คน รวมถึงความคิดที่ว่าคนเหล่านั้นแท้จริงแล้วภักดีกับวองโกเล่ ใช่ว่าสายในอควิล่าจะมีเขาคนเดียวซะเมื่อไหร่...

 

                สายตาที่เคยชัดแจ้งพร่ามัวลงช้าๆ เขาไม่ได้โกหกเรื่องเมื่อครู่ เพียงแต่บอกไม่หมดเท่านั้นเอง...

 

                ยากล่อมประสาท...ที่มีฤทธิ์เป็นยาสลบด้วยก็เท่านั้น...

 

                บางที เพราะอยู่ด้วยกันมากเกินไป เพราะได้ตำแหน่งสูงขนาดนั้น จุดอ่อนของเขาเลยถูกฝ่ายนั้นจับได้หมด แต่เขาก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี... เขาจำได้ว่าฆ่าไปแล้วนี่…

 

            เหมือนร่างกายจะร้องประท้วงให้เลิกซักที...หยุดความคิดไร้สาระพวกนั้นออกไปซะ แล้วหาทางไปที่ที่ปลอดภัยให้เร็วที่สุด

 

                เพียงแต่ขาของเขา..ก้าวเดินต่อไปไม่ไหวแล้วก็เท่านั้น....

 

 

 

 

 

 

 

               

 

 

                ภาพที่เห็นตรงหน้าเหมือนลูกแมวตัวเปียกฝนที่ถูกจับใส่กล่องมาทิ้งข้างทาง

                น่าแปลกที่บ้านเกือบทุกหลังเปิดไฟเพราะตกใจกับเสียงระเบิดนั่น แต่กลับไม่มีใครลงมาบนท้องถนนสักคน ราวกับว่าเหตุทะเลาะเบาะแว้งของมาเฟียในสถานที่แห่งนี้เป็นเรื่องธรรมดา...

 

                “จอดรถ” ร่างสูงเอ่ยพลางถอนหายใจ

 

               ถ้าเขาจำไม่ผิดล่ะก็...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                ทางด้านของเจ้าหนูที่โดนมองเป็นลูกแมวไปแล้วแทบไม่เห็นถึงความเปลี่ยนแปลงใดๆรอบกาย ทว่าสิ่งที่ชัดแจ้งที่สุดก่อนจะหลับตาลงไป... คือเจ้าของเรือนผมสีเงินที่เขาเคยก่อเรื่องให้เมื่อหลายเดือนก่อน

 

                “...จะมาแก้แค้นผมรึไง...สควอลโล่....”

 

                ก่อนทุกสรรพเสียงจะเงียบหายไป

                 เหลือเพียงไอควันของรถยนต์ที่เคลื่อนตัวไปอย่างรวดเร็ว...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            ถ้าถามถึงสเปคของผู้หญิงแบบที่ชอบล่ะก็...

 

                มิเกลชอบสาวผมดำหยักนิดๆ มีนัยน์ตาคู่สวยกับรอยยิ้มใสบริสุทธิ์ที่ทำให้เหมือนเช้าวันคริสต์มาส...

 

                ถ้าถามถึงสเปคของผู้ชายแบบที่...ชอบ...(?)ล่ะก็...

 

                หนุ่มผมเงินตาสีอ่อนหน่อยก็ดูดีทีเดียว แต่พวกนี้มักมีเจ้าของแล้ว...

 

 

 

 

 

 

 

                ถ้าถามถึงผู้หญิงและผู้ชายแบบที่เกลียด....

 

            คำตอบที่ได้จะมีคำตอบเดียว...

 

 

 

 

 

 

                “ตื่นแล้วเหรอ?”

 

 

 

 

                คือผมทองตาสีเขียว....

 

 

 

 

            กับท่าทางที่เหมือนรู้ทันเขาไปหมดทุกอย่างนั่น...

 

 

 

                “เลโอเน่ ฟอเรสต้า?”

 

 

 

           

 

 

                ของขวัญในเช้าวันคริสต์มาส....

 

 

 

                เป็นผู้ชาย....แบบที่เกลียดจริงๆ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

TBC :: Black Bird II

 

 

** หมายเหตุ** แต่งไปฮาไป โอ๊ย มิกกี้ปากวอนบาทามาก...

วันเดียวได้ตั้งเท่านี้ ทำไมดีนันซี่ไม่กระเตื้องแบบนี้บ้างนะ...

edit @ 14 Apr 2009 22:31:46 by SARAIL::llWynfrieda@BT