-:-*//♦ Lion and Micky ♦\\*-:- | Midsummer's night dream ||

title: V O I C E
type: short fic
genre: pg-13
fandom: KHR
pairing: XS

Voice:

ฉันไม่ได้ยินเสียงของนายแล้ว...

ร่างโปร่งนั่งกับพื้น ใบหน้าแนบท่อนแขนที่วางบนขาซึ่งชันเข่าขึ้นมา นัยน์ตาสีเงินมองอนุสรณ์สถานของความพ่ายแพ้ของเขาท่ามกลางซากปรักหักพัง ราวกับว่าตนเองก็เป็นหนึ่งในเศษชิ้นส่วนที่กระจัดกระจายของสถานที่แห่งนั้น

เขาเหมือนเปลวไฟสีแดงฉานที่ลุกไหม้ด้วยแรงแค้นเป็นเชื้อเพลิง อะไรที่จะทำให้ชีวิตหนึ่งน่าหลงใหลได้ขนาดนั้น?

“มันทรยศฉัน” คำพูดซ้ำๆของคนที่ตอนนี้คงพูดอะไรไม่ได้ สควอโล่หยุดหายใจไปชั่วขณะ เมื่อนัยน์ตาของเขาหลอกตัวเองว่าเห็นร่างที่ถูกแช่แข็งนั้นเคลื่อนไหวไปกับความคิดของเขา

เสียงของนาย เป็นยังไงกัน?

มันเต็มไปด้วยความโกรธ ห้าวหาญและคุ้มคลั่ง

                แต่มันเป็นแบบไหน?

ความคิดที่น่ากลัวแทรกเข้ามา

กี่วันแล้ว

กี่เดือนแล้ว

กี่ปีแล้ว?

“กลับมาซักทีเถอะ” ริมฝีปากเอ่ยเสียงแผ่ว

                ก่อนที่ฉัน...จะลืมกระทั่งเสียงของนาย...

†

                เป็นเวลาเพียงชั่วพริบตา เหมือนแค่หลับตาแล้วตื่นขึ้นมาในตอนเช้า

                ความเจ็บปวดรุมเร้าจากสีข้าง บาดแผลสีฉานมีรอยช้ำ แต่เหมือนว่าหยดเลือดหยุดไหลไปนานแล้ว

                ทั้งที่มันพึ่งเกิดขึ้น?

            “...คุณกลับมาแล้วจริงๆ” เสียงนั้นเป็นเสียงที่คุ้นเคย เหมือนกับว่าพึ่งได้ยินเมื่อวันวาน แต่มันแหบแห้งลงกว่าเดิมราวกับตื่นตระหนก

                ออตตาวิโอยืนอยู่ตรงนั้น สวะอีกตัวหนึ่งที่ใช้งานได้แค่เรื่องวางแผน แซนซัสพึ่งสังเกตว่าเขานอนอยู่บนเตียง...ห้องของเขา

                “เกิดอะไรขึ้น”

                เสียงห้วนทั้งยังแหบห้าว ราวกับว่าเขาไม่ได้เปล่งเสียงออกมาเป็นเวลานานมาก นัยน์ตาสีโลหิตพึ่งสังเกตว่ามือของตนมีบาดแผลสลักลึกลงไปเป็นแนวยาว ไม่ใช่แค่มือ แต่รวมไปทั้งแขนขา แทบทุกส่วนผิวหนังที่โผล่พ้นขอบเสื้อผ้า

                ร่างสูงของคนสนิทหยุดอยู่ปลายเตียง มีสีหน้าลำบากใจ ก่อนจะเอ่ยปากอธิบาย

                เสียงนั้นสั่นระริกและหวั่นไหวราวกับพูดเรื่องต้องห้าม

                ขณะที่ตัวเขาเอง กลับไม่รู้สึกถึงความจงรักภักดีอย่างที่เคยคิดว่าตัวเองได้ยิน

อย่างที่สัมผัสได้จากเสียงของใครอีกคน

                “ไอ้สวะนั่นอยู่ที่ไหน”

†

                สควอลโล่รู้สึกเหมือนคำพูดทั้งหมดหายไป เมื่อได้สบกับนัยน์ตาคู่นั้นอีกครั้ง

            สัญญาณของการมีชีวิต

                แซนซัสไม่ได้มีท่าทีประหลาดใจอะไร หรือบางทีเขาอาจจะไม่สังเกตด้วยซ้ำว่าเรือนผมสีเงินนั้นยาวสยายถึงแผ่นหลัง ลูกน้องคนสนิทอีกหนึ่งที่เป็นดั่งแขนขา ไม่ใช่แค่ผู้ใต้บังคับบัญชา

                “มานี่” เสียงเอ่ยห้วนสั้นเป็นคำสั่ง ร่างโปร่งคล้อยตามอย่างง่ายดายราวกับไม่รับรู้ว่ามีอีกคนหนึ่งอยู่ในห้อง ออตตาวิโอยืนเฝ้าอยู่ที่ประตูและไม่มีทีท่าว่าจะไปที่ไหน แซนซัสเพียงแค่ปรายสายตาไปด้วยความเฉยชา ครู่เดียวเท่านั้นที่อีกฝ่ายเดินออกไปพร้อมกับปิดประตู แต่เสียงฝีเท้ายังหยุดอยู่ไม่ไกล ราวกับคอยเงี่ยหูฟังบทสนทนาของทั้งคู่

                ในห้องเหลือเพียงความเงียบ เตียงสี่เสาและม่านปักสีสด ห้องสีเข้มที่ปิดหน้าต่างอึมครึม กับผ้าห่มยับยู่ยี่ที่ถูกกระชากลงไปกองกับพื้น

                “ก้มลง” สควอลโล่ที่หยุดอยู่ข้างเตียงก้มศีรษะลงเล็กน้อย เส้นไหมนุ่มสลวยนั้นทิ้งตัวลงมาระใบหน้าคมสันของชายหนุ่มผมดำที่นั่งอยู่บนเตียง มือหยาบฉวยเรือนผมสีเงินนั้นด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย

                “ผมของแก...”

                “อา..ใช่ มันยาวขึ้น”

                “แกรักษาสัญญาบ้าๆนั่นด้วย?” ท้ายเสียงสูงเหมือนเป็นคำถามทั้งเหยียดหยัน สควอลโล่หน้าขึ้นสีในทันที

                “เออ ฉันมันงี่เง่า ส่วนนายก็บ้าอำนาจ พอใจรึยังล่ะ”

                “น่าสมเพช”

                รอยยิ้มที่หาดูได้ยากประดับที่ริมฝีปากร่างสูง คนมองที่ดูเหมือนกำลังจะผละตัวจากไปเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะหยุดอยู่กับที่ให้อีกฝ่ายหมุนพันปอยผมนั้นกับปลายนิ้วตนเอง

                สวะอย่างแกยังรักษาคำพูด แต่ฉันกลับรักษาสัญญาไม่ได้

                                                บัลลังก์วองโกเล่...

            แซนซัสไม่ได้พูดอะไร แต่ฉลามคลั่งกลับหยุดตัวเองไว้ราวกับใจจดใจจ่อ

                “สั่งมาสิ ต้องการให้ฉันทำอะไร”

                เสียงทุ้มเอ่ยทั้งความเชื่อถือและไว้วางใจ เหมือนเมื่อครั้งในอดีตที่ยอมสละชีวิตทุกครั้งตามคำสั่งของอีกฝ่าย

                “เพื่อเป้าหมายของนาย...”

                พูดอีกสิ... ฉันอยากได้ยิน...

                อะไรก็ได้ที่เป็นน้ำเสียงของนาย คำสั่งของนาย คำพูดของนาย..

            ให้ฉันได้จดจำมันอีกครั้ง...

                เสียงของนาย... แซนซัส

FIN:::

- เรื่องนี้ได้แรงบันดาลใจมาจาก Blade of Perfection Chapter 11: As Time Goes By  ของไดองซัง (ปจบ.มี12ตอน เป็นเรื่องที่จขบ.แนะนำให้แฟนXSอ่านมาก♥ )

- มะรืนนี้สอบ อ่านไปได้วิชาเดียว..งานบ้าน เหอ เหอ เหอ..

edit @ 25 Jul 2009 23:54:35 by SARAIL::llWynfrieda@BT