-:-*//♦ Lion and Micky ♦\\*-:- | Midsummer's night dream ||

 

 

 

 

 Black bird

 

 

 

 

Black Bird: VIII

 

-1-

 

-2-

 

  ++++++++++++++++++++ 

 

เที่ยงคืนกว่า...       

               

มิเกลรีบลงจากดาดฟ้าที่เฮลิคอปเตอร์ลงจอดเหนือคฤหาสน์ ไม่ลืมถือของที่ตนเก็บได้มาด้วยกัน ความมืดสนิททั่วคฤหาสน์เว้นแต่รอบรั้วและชั้นล่างทำให้ตนเบาใจลงไปเล็กน้อย ร่างโปร่งหยุดอยู่หน้าห้องทำงานของใครบางคนซึ่งเงียบสนิทเหมือนทุกครั้ง

การ์ดสองคนยืนอยู่หน้าประตู เงียบนิ่งและไม่ไหวติงเช่นรูปปั้นอย่างที่เคยเป็น

 

“ผมเข้าไปได้มั้ย?”

เสียงนุ่มเอ่ยขออนุญาต ทว่าไม่มีเสียงตอบรับ ร่างโปร่งจึงตัดสินใจคว้าแขนเด็กชายที่คลุมฮู้ดจนมิดศีรษะเข้าไปด้วยกัน

 

 

บานประตูแง้มออกอย่างเงียบเชียบ...

 

 

พรึ่บ!

ไฟสีขาวสว่างวาบทั่วทั้งห้อง

 

 

“นายกลับช้า”

 

เสียงทักทายจากหลังโต๊ะทำงาน และเจ้าของเสียงที่ว่านั้นยืนหันหลังให้เขา นัยน์ตาสีแมกไม้ที่มองไปนอกหน้าต่างที่มืดสนิทนั้นคิดอะไรอยู่กันแน่?

 

 

“ผมโน้ตบอกเขาแล้วนี่นาว่าไม่ต้องรอ”

 

“น่าแปลกนะ ที่ฉันไม่ได้โน้ตนั่น”

 

 

สัญชาติญาณของมิเกลส่งเสียงแปลกๆ บางทีอาจจะเป็นสัญญาณเตือนอะไรบางอย่างก็ได้

 

นัยน์ตาสีเทาหรี่ลงอย่างครุ่นคิด คนที่มารับตนอีกครั้งและเป็นฝ่ายเจอตัวเขาก่อนเป็นคนละคนกับคนขับเฮลิคอปเตอร์เมื่อเช้า...

 

 

 

 

“คุณฆ่าเขาแล้วเหรอ?”

 

 

ดูเหมือนคู่สนทนาจะขยับตัวเล็กน้อย ร่างสูงผินหน้ากลับมาด้วยความเฉยชา

“แค่’จับหนู’ยังทำไม่ได้แล้วจะทำอะไรได้?”

 

คำตอบทำเอาคนฟังเย็นวาบไปทั้งร่าง

แค่เรื่องสนุกแผลงๆของตนกลับทำให้คนที่พึ่งรู้จักกันเมื่อเช้าลาลับโลกนี้ไปแล้ว

 

“จริงๆแล้ว คุณน่าจะโทษผมมากว่านะ”

มือเรียววางบนไหล่ของสัมภาระข้างตัว ถ้าร่างโปร่งคิดไม่ผิด เด็กคนนี้เองก็ตัวแข็งทื่อพร้อมกับพูดอะไรไม่ออกอย่างที่เขาคิด

 

“อยากเจ็บตัวขนาดนั้นเลยหรือ?”

 

ไม่รู้ว่าคนตรงหน้าคิดอะไรอยู่ แต่สำหรับมิเกลแล้วเลโอเน่คงไม่ละเลยบุคคลที่สามในห้องไว้นานนัก และอย่างที่คิด เมื่อเขาไม่ตอบคำถามเมื่อครู่ หัวข้อสนทนาจึงถูกเปลี่ยนไปเป็นเรื่องอื่น

 

 

“ได้ข่าวว่านายเก็บของน่าสนใจมา”

 

 

 

“ก็แค่...” ริมฝีปากบางเอ่ยยังไม่ทันจบประโยค เมื่อไหร่ไม่ทราบที่อีกฝ่ายมายืนหยุดต่อหน้า ระยะห่างพอสมควรแต่คู่สนทนากลับรู้สึกถูกกดดันอย่างประหลาด... และ....

 

 

 

 

 

 

เพียะ!!!!

 

 

 

 

 

 

    ++++++++++++++++++++

 

 

 

 

 

 

 

 

มิเกลมองหน้าตัวเองในกระจก ผ้าขนหนูซับหยดน้ำที่ยังแตะต้องใบหน้า สายน้ำเย็นจัดทำให้คนที่ควรจะง่วงนอนกลับตาสว่าง แต่สิ่งที่ทำให้คนหลับได้ทุกเวลานอนไม่หลับ กลับมาจากรอยเย็นวาบที่ยังชาอยู่ข้างแก้ม

 

เพล้ง!!!

 

 

....บ้าเอ๊ย!!!!

 

มือเรียวกำหมัดพุ่งไปที่กระจกด้วยอารมณ์ชั่ววูบ ก่อนจะต้องนิ่วหน้าเมื่อหยาดโลหิตไหลซึมจากบาดแผล สีโลหิตสดๆตัดกับผิวขาวที่ยิ่งซีดลงไปอีกในอารมณ์ขุ่นมัวแบบนี้

 

แค่รู้สึกว่าตัวเองเป็นหนี้บุญคุณคนผู้นั้นอยู่ กับสถานะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก จะหนีออกนอกประเทศก็ไม่ได้ จะไปตายเอาดาบหน้าก็ใช่ที่ ฆ่าตัวตายซะตรงนี้เป็นผีไปหลอกหลอนอีกฝ่ายก็....

 

            ถึงจะลบหนี้ได้หมด แต่ก็ใช่ว่าเรื่องที่ผ่านมาจะลืมได้ง่ายๆ

 

 

 

 

 

 

 

ใบหน้าเรียวหันไปตามทิศที่ถูกฝ่ามือหนาฟาดลงมา ความรุนแรงมากพอที่จะทำให้ชายหนุ่มเซไปเล็กน้อย ก่อนที่สมองจะได้รับรู้สิ่งที่เกิดขึ้น เสียงประท้วงก็ดังจากเด็กชายที่นิ่งเงียบมาตลอดทางเสียก่อน

 

 

 

 

“ท่านพ่อ!!!!!”

 

 

อย่างที่คิดจริงๆด้วย!!

 

 

 

“นายกลับห้องไปก่อน..”

 

เสียงทุ้มเอ่ยพลางดันไหล่อีกฝ่ายออกไปนอกห้อง ความจริงที่ได้รับรู้ตีกับสถานการณ์ที่ตนประสบเมื่อครู่ทำให้ชายหนุ่มพูดอะไรไม่ออก ไม่ทันได้ซักไซ้ไล่เรียงร่างโปร่งก็ยืนหยุดอยู่หน้าห้อง กับการ์ดเฝ้าประตูที่เหมือนรูปสลักเช่นเดิม

 

 

 

 

“เลโอเน่!!!!!”

 

 

 

    ++++++++++++++++++++

 

 

ร่างโปร่งออกจากห้องน้ำ ขายาวก้าวไปที่ประตู ก่อนจะสะดุดอยู่กับที่เมื่อเห็นว่ามันล็อคอัตโนมัติ

  

เยี่ยม!

   

เสียงประชดดังขึ้นในใจ พร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยันในความโง่เขลาของตัวเอง

 

ตอนนี้เขาอยู่ในฐานะอะไรกันแน่?

 

ความคิดหมกมุ่นทำให้สมองที่ยังไม่ฟื้นตัวดีแทบลมจับ ทั้งห้องมืดสนิทเหลือเพียงแสงไฟสลัวสีส้มทำให้มองเห็นอะไรได้ไม่ชัดนัก ทั้งกลิ่นโคโลญจน์ทำให้เขาไม่คุ้นเคยเอาเสียเลย เมื่อคืนวานที่หลับได้หลับดีคงเป็นเพราะความเหนื่อยอ่อนเสียมากกว่า

 

  ร่างโปร่งนั่งลงบนเตียง พลางคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย

 

  ในตอนนี้ถ้าใครเข้าใจความคิดเขาคงนึกหัวเราะเยาะ เมื่อครู่ยังนินทาว่าร้ายฝ่ายนั้นต่างๆนานา แต่ก็มานอนเตียงเขาอยู่ดี

   

  

“หืม?”

 

แสงอะไรบางอย่างฉายประกายวาบ สายตาของคนที่มักทำงานในที่มืดสังเกตเห็นมันเป็นอย่างดี นั่นเป็นแสงอิเล็กทรอนิกส์...

 

 

โน้ตบุ้ค?

   

 

เมื่อวานไม่เห็นมีเลยนี่นา...

 

   

เมื่อกี้ก็...

   

ความฉุนเฉียวทำให้ชายหนุ่มมุ่งเอาสายน้ำมาราดศีรษะให้อารมณ์เย็นลงจนไม่ทันสังเกตทิวทัศน์ในห้องที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย

 

 

มิเกลลุกไปที่เป้าหมาย แค่สัมผัสผ่านๆก็รู้สึกได้ว่าต้องเป็นเครื่องมือที่สั่งทำพิเศษ สมเป็นของชายหนุ่มผู้มีรสนิยมผู้นั้น และอย่างที่คาด รายการรหัสผ่านขึ้นมาให้กรอกทันที

 

   

ลองคิดแบบราชสีห์...

 

 

 

 

 

- Superbi Squalo -

 

 

Password Complete

 

     

ชายหนุ่มเลิกคิ้ว กระพริบตาถี่และหรี่ตาลงอย่างคลางแคลง

ง่ายดายขนาดนี้เชียว?

 

 

 

 

....ช่างเถอะ

 

 

รายการข้อมูลชั้นเลิศที่ถูกเรียกขึ้นมาทำให้ร่างโปร่งนึกขัน ทุกอันใส่พาสเวิร์ดแตกต่างกัน แต่แค่เข้าระบบมาได้เขาก็ถือว่างานเรียบร้อยแล้ว

 

 

รอยยิ้มหวานฉาบฉายบนริมฝีปาก นานครั้งที่จะเป็นเช่นนั้นสำหรับคนที่แย้มยิ้มอยู่เป็นนิจ และสำหรับคนสนิทเท่านั้นที่จะรู้ว่ามันหมายถึงอะไร

 

 

 

ผมจะเอาคืนทั้งต้นทั้งดอกเลย เลโอเน่ ฟอเรสต้า!!

 

 

    ++++++++++++++++++++

 

 

 

ระหว่างที่มิเกลกำลังเริ่มปฏิบัติการแก้เผ็ดคุณชายสิงโต ชายหนุ่มก็คิดอะไรขึ้นมา...

 

คนรอบคอบปานนั้นกลับลืมเก็บเจ้านี่ให้เรียบร้อย...

 

แสดงว่าท่าทางที่แสดงออกว่ารอตนอยู่นั้นเป็นเรื่องโกหก คงพึ่งลุกออกไปอยู่ที่ห้องทำงานรอรับเขานั่นเอง

 

   

“เฮอะ”

 

 

 

ขี้เก๊กเป็นบ้า...

 

  

 

 

แต่ก็มีมุมที่น่ารักเหมือนกันนี่นา... คุณราชสีห์

 

 

 

วันนี้จะพอแค่นี้ก็ได้

 

 

 

 

 

 

 

 TBC > 3 

 

พรืดดดดดดดด มาทีละนิด (กร๊ากกก//)

 

หลงรักคู่นี้จริงจัง 

 

 

คนอ่านอย่าพึ่งกรี๊ด ...

นิยายก็หลอกกันได้(?)

 

 

 

 

ตกลงตอนนี้ยังไม่บอกเด็กคนนั้นเลย *อุ๊บ* ฮาาาา

 

 

 

 

SARAIL

 

ปล. รักแท้ไม่แพ้ความถี่ (?)