-:-*//♦ Lion and Micky ♦\\*-:- | Midsummer's night dream ||

Black bird

            Black Bird: IX

กลิ่นเบาบางของควันจางสีเทาเตะจมูกทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้อง...

...นิโคติน...?

ระยะห่างระหว่างประตูกับระเบียงที่เปิดโล่งมิได้ทำให้สิ่งแปลกปลอมจางหายไป ร่างโปร่งยืนหันหลังให้เขาอยู่ข้างที่ชานระเบียงหินอ่อน ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่รู้สึกถึงการมาเยือนของเขา ถึงกระนั้นร่างสูงก็ยังสาวเท้าไปยังพ่อตัวดีที่ก่อปัญหาเหลือคณาในวันเดียว

“ใครอนุญาตให้นายสูบ”

เสียงดุทำให้นัยน์ตาสีเดียวกับควันบุหรี่ปรือลงพร้อมเรียวคิ้วที่ขมวดเข้าหากันอย่างขัดใจ ปลายนิ้วคีบมวนกระดาษที่ปลายไหม้ไปกว่าครึ่งออกห่างริมฝีปาก ก่อนจะหันกลับมาพร้อมรอยยิ้มเหยียดอย่างถือดี

“เดี๋ยวนี้ผมจะทำอะไรต้องรอฟังความเห็นจากคุณหมดเลยเหรอครับ?”

มือหนาคว้าข้อมือบางที่ถือของอันตรายอยู่ในมือ แรงบีบทำให้ร่างโปร่งนิ่วหน้า แต่อย่างที่เป็นประจำ คือทิฐิของใครบางคนนั้นสูงเกินกว่าที่สามัญสำนึกจะส่งผล นัยน์ตาคู่คมของพญาราชสีห์สังเกตเห็นผ้าพันแผลที่เรื่อยจากฝ่ามือบางไปถึงข้อแขนเพรียว คนตรงหน้าคงก่อเรื่องอะไรให้ตัวเองเจ็บตัวอีกเป็นแน่

“ถ้านายอยู่ที่นี่ ทุกอย่างขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของฉัน”

“งั้นผมก็ขอลาล่ะ”

มือแกร่งไล้ข้างแก้มขาวเบาๆ สัมผัสเย็นวาบทำให้ร่างโปร่งตัวชาเป็นน้ำแข็ง

 “อย่าดื้อสิ”

มีสิทธิ์อะไรไม่ทราบ!?

                อีกฝ่ายทำตัวเหมือนเป็นบุพการีเขามากขึ้นทุกที แต่เอาเข้าจริงพ่อแท้ๆของเขายังไม่เคยตบหน้าเขาเลย!

                คำพูดของคนตรงหน้าทำให้มิเกลพูดอะไรไม่ออกไปชั่วครู่ ก่อนจะรู้สึกถึงแรงบีบที่ข้อมือคลายตัวออกพร้อมกับฝ่ามือหนาที่ดึงมวนบุหรี่นั้นจี้ปลายที่ลุกไหม้ลงกับขอบระเบียงหินอ่อน

                พอเดินตามร่างสูงเข้ามาในห้อง อยู่ๆเลโอเน่ก็หยุดอยู่กับที่

                “ไปอาบน้ำซะ”

                รูปแบบประโยคคำสั่งอีกหนึ่งที่มิเกลคงต้องจำไว้ว่านั่นเป็นการสนทนาแบบปกติของราชสีห์แห่งฟอเรสต้า ร่างโปร่งขมวดคิ้วพร้อมกับยกมือขึ้นกอดอกอย่างเอาเรื่อง นิสัยเสียที่เก็บไว้ดูจะหลุดออกมาไม่มียั้งเมื่ออยู่ต่อหน้าอีกฝ่าย

                “ผมอาบไปแล้วนะ”

                “ตัวนายมีกลิ่นบุหรี่”

                แค่นั้น?

                ริมฝีปากบางเผยอออกเล็กน้อยราวกับคำโต้เถียงกำลังจะหลุดออกจากปากไป แต่ความอึ้งทำให้ร่างกายไม่ทำตามสั่งเสียมากกว่า

                “คุณเป็นพ่อผมรึไง”

                “เพราะพ่อนายไม่สอนนายต่างหาก”

                !!!!

                มือเรียวกำหมัดแน่นหมายประทุษร้ายชายหนุ่มตรงหน้า ทว่าเลโอเน่คว้าข้อมือบางไว้อีกครั้งก่อนจะเอ่ยเสียงเฉียบขาด

                “อย่าทำให้ฉันหงุดหงิดไปมากกว่านี้”

            ปึง!!

                เสียงประตูห้องน้ำปิดลงพร้อมกับทฤษฎีใหม่ที่ฉายชัดในสมองของเลโอเน่

            ดูเหมือนว่าหนูตัวนี้จะชอบหนีไปอยู่ในห้องน้ำ

                บ้าเอ๊ย!

            ชายหนุ่มแทบจะกดน้ำตัวเองให้ตายในอ่างกว้างที่ฝังลงกับพื้นกระเบื้อง เหมือนอ่างจากุชชี่ฝังลงพื้นที่ลึกประมาณครึ่งตัวแต่เวลานั่งเหยียดขากับเอนหลังนิดหน่อยก็กลืนไปทั้งร่าง แต่นั้นไม่ใช่ประเด็นเกี่ยวกับความหรูหราของคฤหาสน์... แต่เกี่ยวกับเจ้าของต่างหาก!

            ที่ว่าน่ารักอะไรนั่นขอถอนคำพูด!!

                ร่างโปร่งพ่นฟองจากใต้น้ำอย่างหงุดหงิด เอาสิ! อยากให้คนนอนร่วมเตียงสะอาดเอี่ยมขนาดนั้นล่ะก็ เขาก็ขอนอนแช่น้ำให้ตัวเปื่อยไปเลยยังดีซะกว่า!!

                นั่นเป็นความคิดแบบเด็กๆที่ใช้เหตุผลมาหักล้างไม่ได้

                มิเกลลงไปในน้ำทั้งชุดนอนที่มีแค่เสื้อกับกางเกงขาว ถึงน้ำในอ่างจะไม่เย็นเกินไปแต่ใช่ว่าจะอุ่นสบายเหมือนผ้าห่มหนาบนเตียงนุ่ม ร่างโปร่งคงไม่รู้ว่าคู่กรณีของเขาในคราวนี้มีความสุขแค่ไหนที่ได้ปั่นหัวเขาและคอยดูหนูติดจั่นวิ่งวุ่นหาทางล้างแค้นทั้งที่ยังติดอยู่ในกรง

                ...และใครคนนั้นก็ยืนมองอยู่ข้างขอบสระ

                “นายคิดจะอยู่ตรงนั้นไปอีกนานเท่าไหร่”

            เขาจำได้ว่าล็อคประตูแล้วนะ?

                มิเกลแย้งขึ้นมาในใจทันที

                แต่นี่มันบ้านใครกันล่ะ?

                “นอนคนเดียวแล้วนอนไม่หลับรึไงครับ?”

                “ถ้านายอยากเป็นเงือกนัก ฉันจะหาผ้าห่มมาให้” พูดจบก็หันหลังกลับไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ไม่แม้แต่คำพูดของเขา มิเกลหรี่ตาลงพร้อมรอยยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนแขนเพรียวจะขึ้นจากน้ำมาเกาะขากางเกงอีกฝ่ายแล้วกระชากลงมาด้วยกันทันที!

            ตูม!!!ซ่า!!!!

                สิงโตทะเล

                ภาพของราชสีห์ผมทองที่เปียกชุ่มด้วยน้ำไปทั้งตัวก็น่าดูไม่หยอก เหมือนลูกแมวตัวใหญ่ที่เปียกปอนไปทั้งตัวกำลังใช้สายตาดุๆจ้องมาด้วยความขุ่นเคือง มิเกลพยายามกลั้นหัวเราะ ก่อนจะขยับตัวขึ้นไปนั่งข้างขอบสระแล้วเอ่ยทั้งรอยยิ้ม

                “สำหรับเรื่องตอนเย็นนะครับ”

                เสียงหัวเราะเบาๆอย่างอารมณ์ดีของชายหนุ่มทำให้คนที่เตรียมจะลงมือเปลี่ยนแผนทันควัน พอมือเรียวยันกายกับพื้นเตรียมลุกยืน  ‘สิงโตทะเล’ก็คว้าเอวคนที่กำลังจะหนีให้จมลงมาในน้ำด้วยกันอีกรอบ!

            ซ่า!!!!

                ทันทีโผล่เหนือน้ำ เสียงตวาดกร้าวก็ดังแทนที่เสียงหัวเราะเมื่อครู่ทันที

                “ไม่เล่นแล้ว!!ผมหนาว!”

                “งั้นฉันทำให้อุ่นมั้ยล่ะ?”

                นัยน์ตาสีเขียววาวระยับอยู่เบื้องหลัง กว่ามิเกลจะรู้สึกตัวว่าอีกฝ่ายหมายความถึงอะไรกระดุมเสื้อด้านหน้าก็ถูกปลดไปเกือบครึ่ง คนที่อยู่ดีๆก็ถูกรุกทำได้แค่เบิ่งตาค้างก่อนจะศอกกลับคนที่เตรียมการลงโทษเจ้าหนูตัวดีที่สร้างปัญหาให้เขาไม่เว้นแต่ละวัน

                “อย่าล้อเล่นแบบนี้สิ...ฮะ...เฮ้..!!!!?”

                เสื้อนอนที่ปลดกระดุมเสร็จสรรพถูกร่นไปไว้ข้างหลังก่อนจะถูกอีกฝ่ายพันมัดติดกับท่อนแขนทั้งสองข้าง เสียงต่อต้านถูกกักไว้ในลำคอเมื่อริมฝีปากร้อนทาบทับลงมาโดยไม่บอกกล่าว ร่างสูงไม่ได้รุกเร้าอะไรมากนักเพราะเป้าหมายมีเพียงแค่ปิดปากคนที่พร้อมจะโวยวาย ใบหน้าขาวซีดซับสีเรื่อขึ้นมาชวนมองอย่างทุกที แต่นัยน์ตาใสมองค้อนอีกฝ่ายที่ยังปั้นหน้าเฉยชาได้เหมือนเดิม

                “ฉันไม่ได้ล้อเล่น”

...

 แต่คนเขียนต้องจรลีแล้ว ฉัวะ!!!!

TBC< (เรทขอหลังไมค์) อุ๊บ...

 (เอาของเก่ามาแปะ..ของที่สมควรแปะยังไม่ได้ แปะเลยกรี๊ดดดดดดดดดดด)

ปล. หลังไมค์ก็คือMSNนั่นแหละ = =b ถ้าลองค้นๆดูหน่อยก็เจอฮะ ผมใช้อยู่ไม่กี่เมลล์(????)